"والريو بيسپوري"

والریو بیسپوری در 1971 در رم ایتالیا به دنیا آمدو تحصیلات دانشگاهیش در زمینه ادبیات و خبرنگاری انجام داده است.از سال 2001 فتو ریپورتر بوده و برای بیشتر روزنامه های مهم ایتالیا  مثل : L’Espresso و Venerdi de Repubblica و  L’Internazionale عکاسی کرده است.

 والریو بیسپوری در آفریقا، آسیا و خاورمیانه کار گزارشگری انجام داده است، ولی اغلب فعالیت های وی معطوف به آمریکای لاتین می باشد و بیشتر از یک دهه را در بوینس آیرس زندگی کرده است. او 10 سال را صرف مجموعه‌ی عکس «انسِرادوس» نمود و در آن وضعیت زندگی 74 زندان در همه کشورهای قاره آمریکای جنوبی را با رویکرد انسان شناسی و روزنامه نگاری به اسم "واقعیت زندانیان" تصوير كرد. این مجموعه عکس در ویزا(نمایشگاه پرپینیان) در پالازو دل اسپوزیزیونی در رم ، در دانشگاه ژنو، در فستیفال بروز برلین (اکتبر 2014) و در مرکز اسناد برانکس نیویورک به نمایش گذاشته شد.

در سال 2013 والري پروژه مهم دیگر عکاسی اش را بعد از 8 سال کار به اتمام رسانید که در آن به افشاگری در مورد نفوذ و اثرات ماده مخدر کم هزینه جدیدی به نام "پاکو" می پردازد، ماده اي كه منجر به کشته شدن یک نسل کامل از جوانان در حومه شهرهاي بزرگ آمریکای جنوبی شده است.

کار بر روی "پاکو" در رم، میلان و استانبول (کاتولوگ منتشر شده توسط صلیب بین المللِ سبز) به نمایش گذاشته شده است. جوايز بین المللی متعددی به وی اهدا شده است که از این میان می توان به POY آمریکای لاتین 2011 (لوح تقدیر)؛ جایزه عکاسی جهانی سونی 2013 (اولین جایزه  مسائل معاصر)؛ روز بین المللی ژاپن، جوایز عکاسی خبري POY 2013 و 2014 (دومین جایزه، ویرایش ویژگی های داستان و مجله)

والريو بيسپوري به مدت ده سال به آمریکای جنوبی سفر کرده و درون ۷۴ تا از اسفناک ترین و وحشتناک ترین  زندان ها مجموعه عكس مستندی تهیه کرده است. کثافت، مریضی و مرگ در سرتاسر وجود خودش احساس کرده و بخاطر پوچی و عدم امید به زندگی زندانیان این زندان ، کارهایش را سیاه و سفید و کنتراست بالا ارایه کرده است.
او می گوید : با اینکه یکبار بزور میخواستند سرنگ آلوده ای به او در یکی از این سفرها تزریق کنند ، هیچ اظهار پشیمانی از انجام پروژه خود نمی کند. و این شرایط سخت را بها جان و دل پذیرفته و به کارش ایمان داشته است.
والريو در این راه چندین بار تهدید به مرگ با چاقو دشنه توسط زندانین شده و حتی یک بار گردن او را بشدت آسیب رسانده اند. اما با این همه سختی عکاسی کردن در آن شرایط را لذت بخش توصیف می کند.

والريو در مجموعه‌ی عکس «انسِرادوس» تلاش کرده تا مسئله افزایش جمعیت زندان و کمبود فضای کافی را از منظری انسانی به تصویر کشد. این تصاویر انبوه زندانیان را در سلول‌های کوچک نشان می‌دهند. حتی در برخی از موارد، لاشه جانوران هنوز در زندان مانده است. برای مثال، زمانی که بیسپوری قصد داشت وارد زندانی در برزیل شود، به او گفتند که باید از مقامات اجازه بگیرد، چرا که ورود به این زندان می‌تواند خطر مرگ را برای او در پی داشته باشد. در پرو اتفاقی تلخ برای او رخ داد.

پس از ورود به زندانی در پرو، یک زندانی با سرنگ حاوی خون آلوده به او حمله کرد و یک زندانی ایتالیایی جانش را نجات داد. او واقعا نمی‌داند که چگونه این اتفاق افتاد. زندانی‌ها چندین بار کیسه‌های ادرار خود را حتی بر روی او پرتاب کردند، اما هیچ یک از این کارها مانع پروژه عکاسی او نشد. در اتفاقی جالب، زندانیان زندانی در آرژانتین از والریو تقاضا کردند که به زندان آن‌ها برود. مقامات اما این درخواست را به دلیل مسائل امنیتی رد کردند. سرانجام، والریو با مسئولیت خودش وارد زندان شد. 90 زندانی و او به تنهایی در زندان بودند و هر بلایی ممکن بود به سر او بیاید. اما اتفاقی نیفتاد. پس از انعکاس شرایط وخیم آن‌ها، عفو بین‌الملل خواستار پیگیری درخواست زندانیان شد و دولت آرژانتین اصلاحات لازم را انجام داد.

بیسپوری می‌گوید: «عکاسی می‌تواند خیلی از چیزها را تغییر دهد.»

جهت مشاهده مجموعه عکس های این عکاس مجموعه‌ی عکس انسِرادوس (خطرناک‌ترین زندان‌های دنیا) را ببینید.

بالا