دیوید بیلی (عکاس برجسته‌ی پرتره و مد بریتانیایی )

دیوید بیلی در سال ۱۹۳۸ در انگلیس به دنیا آمد، او کار عکاسی را از دوران سربازی برای نیروی هوایی سلطنتی آغاز کرد و در سال ۱۹۵۹، دستیار یک عکاس مد به نام «جان فرنچ» شد.

دیوید بیلی در سال 1938 در انگلیس در خانواده ای کارگری که ساکن محله فقیرنشینی در منطقه ایست-اند لندن بودند، به دنیا آمد. بیلی عکاسی را دردوران سربازی برای نیروی هوایی سلطنتی آغاز کرد و در سال 1959 دستیار عکاس مد، جان فرنچ شد. یک سال بعد با مجله انگلیسی Vogue قرارداد بست. او به شکل برق آسا به شهرت رسید و رویکردی جدید و شخصی به عکاسی مد و پرتره که در راستای فرهنگ دهه 60 قرار داشت، افزود. وی همسر سابق کاترین دنو هنرپیشه ی فرانسوی است. کارهای بیلی در نشریات بزرگ بین المللی چون Vogue و Harper’s Bazaar به چاپ رسیده و تا به حال بیش از 300 طرح تبلیغاتی را هدایت کرده است. او در سال 2001، مدال افتخار CBE (مدال خدمت به امپراتوری بریتانیا) را از دولت بریتانیا کسب نمود. آنتونیونی در فیلم بزرگنمایی که در 1967 آن را ساخت، شخصیت عکاس قهرمان فیلم را از دوید بیلی الهام گرفت.

بیلی با میل و رغبت پذیرفته بود که بخت و اقبال و اوضاع و احوال مساعد، اهمیتی به اندازه استعداد وی در صعود برق آسایش به سوی موفقیت داشته است ، موفقیت هم به عنوان عکاس وقایع نگار و هم به منزله مظهر ” فرهنگ جوانان” که خاص سالهای 1960 بود.
دیوید با چاپ کتاب خود با عنوان “خدا حافظ کوچولو و آمین” که در 1966 انتشار یافت و نشان دهنده ی آشوب سالهای 1960 او بود، این دهه را بدرود گفت.
او همواره هنرمندی در حال پیشرفت بوده است و نیرو و علاقه ی خستگی ناپذیرش درکار عکاسی ، پیوسته سبب موفقیت وی در طول سالها شده است.
به استثنای دوره خاصی که در سالهای 1960 ، عکس های مد و تکچهره های بیلی دارای خصوصیات ویژه ای بودند ، آثار عکاس وی کاملا فاقد سبکی خاص هستند . او همواره از مدل های عکس های مد خود الهام پذیرفته و در این باره اظهار داشته است:”من سبکی ندارم ، اما مدل هایم چرا.”
تلقی او از عکاسی که می تواند تا بی نهایت تعمیم پذیرد ، مبتنی بر جست و جوی تصویر متناسب با موضوع است. قلمرو عکاسی مد و عکاسی تبلیغاتی ، عرصه ی کار حرفه ای او بوده است ، اما کنجکاوی ذاتی وی سبب گردیده که عکس های مستندی از محله هایی که بازدید کرده و چیزهایی که دیده و لحظه های پیچیده ای که شاهدشان بوده و چهره هایی که مشاهده کرده ، گردآورد.

(دیوید بیلی در آوریل 2014 یک پرتره سیاه سپید از ملکه بریتانیا را به مناسب هشتاد و هشت سالگی به ملکه الیزابت دوم هدیه داد.)

بیلی عنصری تازه و طراوت بخش را در کار عکاسی مد وارد ساخت و آن این بود که حالت طبیعی مانکن ها را جایگزین ظاهر مغرور و تصنع آمیز و بسیار پیچیده آنها که خاص عکس های دهه 1950 بود، ساخت.
در سال 1977 مجله مد و مطالب سرگرم کننده ی خود را با نام ” ریتز” دایر ساخت که با موفقیت زیادی روبه رو شد . سپس با ماری هلوین ازدواج کرد. این وقایع مختلف موجب آغاز مرحله تازه ای در کار بیلی شد. او همواره شیفتگی زیادی نسبت به عکاسی داشته و پیوسته در مورد کار عکاسان دیگر کنجکاو بوده است.


علاقه مفرطی به وسایل عکاسی داشت و در عین حال پذیرفته بود که اگر به جای کار کردن با فنون مختلف، به استفاده از تنها یک قطعه بسنده می کرد، احتمالا عکاس بهتری می شد. او مجموعه ای از 60 نوع دوربین عکاسی را در اختیار داشت ، از دوربینهای بسیار سبک و خودکار تا دوربینهای دارای صفحه ی 8 در 10 اینچ.
بیلی مرتبا عکس رنگی می گرفت اما موفقیت و برتری او اساسا در زمینه عکاسی سیاه و سفید بوده و در بطن این عرصه از عکاسی ، شاخص ترین تصاویر او آنهایی هستند که تضاد های رنگی شدیدی دارند. بیلی همچنان به عنوان عکاسی پرکار به کار خود ادامه می دهد و استدیویی در مرکز لندن دارد.او در سال 2001 نشان CBE یا مدال خدمت به امپراتوری بریتانیا دریافت کرد.

از زبان دیوید بیلی:
“خلاقیت تماماً یک تصادف است. به همین دلیل است که من دوربین آنالوگ را ترجیح می دهم. دیجیتال تصادف را کنار گذاشته است. تمام عکس های دیجیتال بی عیب و نقص هستند، و کاملاً ملال آور.” “من بیشتر به صحبت کردن ( با سوژه ) می پردازم تا عکس گرفتن. برای من گفتگو بخشی از عکس گرفتن است.”

او معمولا برای گرفتن پرتره از زمینه سفید استفاده می‌کند. پرتره‌های او ساده هستند و به اعتقاد خودش خلاقیت نهفته در آنها، حاصل تصادف است. او کار با دوربین آنالوگ را ترجیح می دهد.او سعی می‌کند هنگام عکاسی از چهره‌های مشهور، پیش‌ذهنیتی از آنها نداشته باشد.

امانت داری و اخلاق مداری.

محتوای این سایت با ذکر منبع و تحت شرایط مجوز کریتیو کامنز تخصیص 4.0 بین‌المللی قابل استفاده است.

Content by this site is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International license.

rss

بالا